Kolejna książka dr Stefana Bukowskiego ukazuje jak celowy i ukierunkowany dotyk, jakim jest masaż oraz akupresura leczy nie tylko chore i zmęczone ciało, ale również psychikę, a także usuwa stres, napięcie nerwowe czy zaburzenia na tle emocjonalnym. O tym wszystkim i o wielu innych sprawach dowiesz się Szanowny Czytelniku z książki, którą trzymasz w ręku.

Gruntowne przyswojenie treści zawartej w tym opracowaniu pozwoli Ci wziąć Twoje zdrowie w swoje ręce, bowiem sztuka masażu i akupresury wykorzystuje jedynie gołe dłonie i palce masażysty.

Autor tej książki, specjalista masażu i akupresury, mistrz nauczyciel Reiki, a także autor wielu innych pozycji z dziedziny terapii manoenergetycznej, posiada kilkunastoletnią praktykę zawodową, pogłębioną gruntowną wiedzą teoretyczną. Owocem tej praktyki i osobistych przemyśleń, opartych o literaturę przedmiotu jest m.in. niniejsza książka.

Fragment książki:

Signum temporis u progu XXI wieku jest lawinowe tworzenie się w naszym kraju zakładów odnowy biologicznej, instytutów piękności, czy gabinetów masażu. Tendencja ta utrzymuje się szczególnie w dużych aglomeracjach miejskich. Jednocześnie wzrasta liczba osób z dolegliwościami bólowymi często nieznanego pochodzenia. W wielu przypadkach farmakologiczne środki likwidujące ból można by ograniczyć, lub całkowicie z nich zrezygnować stosując terapię fizykalno-energetyczną w wyspecjalizowanych zakładach rehabilitacji, oczywiście zawsze po konsultacji ze swoim lekarzem. Pozytywne efekty terapeutyczne możemy także uzyskać, stosując stymulację manualną lub automasaż we własnym zakresie, posiłkując się rzecz jasna przy niektórych zabiegach pomocą najbliższych z rodziny. Jedynymi, ale koniecznymi warunkami podjęcia takiej terapii to opanowanie podstawowych zasad obowiązujących w tym systemie, a także przyswojenie elementarnych wiadomości z anatomii i fizjologii człowieka. Na rynku wydawniczym ukazują się ostatnio liczne pozycje książkowe z tego zakresu, adresowane jednak do specjalistów. Wychodząc na przeciw oczekiwaniom nieprofesjonalistów, proponuję niniejsze opracowanie, traktując je wyłącznie jako wprowadzenie do masażu klasycznego i akupresury. Całość materiału podzielono na 11 rozdziałów, w tym 5 rozdziałów poświęconych jest masażowi klasycznemu, 5 akupresurze oraz 1 rozdział wybranym elementom anatomii i fizjologii człowieka.

Książka ta jest syntezą moich wieloletnich doświadczeń w zakresie stymulacji mano-energetycznej. Starałem się również wykorzystać posiadaną wiedzę teoretyczną, a także uwzględnić dostępną w języku polskim literaturę przedmiotu. Dla osób pragnących pogłębić zakres przedstawionych tu informacji przytaczam obszerną bibliografię. Jest to bardzo popularny zarys wiedzy teoretyczno-praktycznej, zrezygnowałem zatem z podawania przypisów. Pragnę jednocześnie podkreślić, iż masażu klasycznego i akupresury nie możemy się nauczyć z książek, ale poprzez odpowiednie ćwiczenia. Dlatego gorąco zachęcam zainteresowanych praktyczną stroną stymulacji mano-energetycznej, aby równolegle z poznawaniem teorii, nawiązali kontakt z zawodowymi terapeutami, w celu pogłębienia kwalifikacji manualnych. Inspiracją do napisania książki były pytania wielu moich pacjentów dotyczące masażu i akupresury. Jeśli odpowiedziałem w niniejszej publikacji przynajmniej na część z tych pytań, to warto było podjąć taką próbę. Mam nadzieję, iż wielu Czytelników skorzysta z przedstawionych w tej publikacji doświadczeń w dotyku dla zdrowia i sami zaczną brać własne zdrowie dosłownie w swoje ręce, a może pomogą najbliższym z rodziny, czy znajomym? Będzie to dla mnie największą satysfakcją i nagrodą. W każdym jednak przypadku decyzję rozpoczęcia stymulacji manualnej trzeba skonsultować z lekarzem lub profesjonalnym terapeutą.
Na zakończenie tych wstępnych uwag, celowym będzie zdefiniowanie prezentowanego systemu.

Pod pojęciem holistycznej terapii mano-energetycznej rozumieć należy komplementarną stymulację fizykalno-energetyczną, do której zaliczamy w szczególności masaż klasyczny, akupresurę i Reiki. Nazwa ta wywodzi się od słów: manus – (łac.) ręka, dłoń i therapeia – (gr.) leczenie oraz holos – (gr.) całość, jedność, zaś energia to Siła Życia, Praenergia Absolutu. W terapii mano-energo-mentalnej pacjent postrzegany jest jako jedność psychosomatyczna. Terapia w tym systemie obejmuje zarówno ducha jak i ciało, których wspólnym mianownikiem jest Energia. Materialne ciało jest przecież niczym innym jak skondensowaną formą Energii, zaś duch to wyższa forma tej samej Energii. Uznajemy ciało istoty ludzkiej jako określony rodzaj Energii o bardzo niskiej wibracji aktywnie oddziaływującej na swoje środowisko (będące także różnymi przejawami wirującej bez końca Energii, stanowiącej przedmiot nieustannego oddziaływania ze strony wibracji wewnętrznych, czyli z wnętrza ciała, jak i z jego otoczenia zewnętrznego, tj. z powierzchni i z głębi Ziemi oraz z całego Kosmosu). Człowiek to duch (czyli Energia), obleczony w ciało, a dokładniej duch otaczający i przenikający ciało, a nie ciało posiadające ducha. W prezentowanej terapii zwracam przeto szczególną uwagę na energetyczny aspekt istoty ludzkiej, a nie tylko na jego stronę fizyczną. Postrzegając człowieka w tych kategoriach, całą terapię poświęcamy przywracaniu równowagi homeostatycznej poprzez usuwanie bloków hamujących swobodny przepływ Praenergii Życia. Utrzymywanie w naszym organizmie takich bloków jest zasadniczą przyczyną rozwijania się wszelkich chorób, tak w sferze fizycznej jak i psychicznej. Rejony nierównowagi energetycznej ustroju są siedliskami podatnymi na choroby. Choroba to brak równowagi energetycznej, a zdrowie to swobodny przepływ Praenergii Życia, czyli brak blokad energetycznych. Wychodząc z energetycznej definicji ciała człowieka zauważyć należy, że oddziaływanie fizykalne i energetyczne na pacjenta poprzez odpowiednią terapię wywiera wpływ na jego psychikę, a równocześnie każdy impuls psychiczny poprzez stymulację mano-energetyczną nie pozostaje bez wpływu na ciało. Wynika to z holistycznego podejścia do człowieka tj. jednoczesnego leczenia umysłu, ducha i ciała, jako troistej formy tej samej Energii. Tylko uznanie człowieka jako istoty złożonej z umysłu, ducha i ciała, może dać pozytywne wyniki w jego leczeniu. Zostaliśmy przecież powołani do istnienia jako ciało, umysł i duch, trzy części zależne od siebie. Jeśli zraniona jest psyche, ból odbierany jest przez ciało i umysł. Kiedy zaś ciało i umysł uległy urazom fizycznym i psychicznym, cierpi duch. Dlatego też poprzez odpowiednio wczesną profilaktykę w sferze stanu psychoduchowego można zapobiec przyszłym objawom chorobowym w sferze fizycznej. Poddając się owej terapii, czyli odpowiedniej stymulacji mano-energetycznej, akceptujemy fakt, iż materialne ciało istoty ludzkiej to forma wirującej Energii. Energia i materia to dwa aspekty tego samego pojęcia. W terapii mano-energetycznej wykorzystano w sposób twórczy wybrane elementy masażu klasycznego i akupresury. Terapia w tym systemie wykonywana jest wyłącznie przy pomocy gołych palców i dłoni. Podczas zabiegów manualnych wykorzystać należy muzykę relaksacyjną, świece lub lampki oliwne oraz olejki i kadzidełka zapachowe, a także właściwości lecznicze kryształów górskich.

Czytelników zainteresowanych systemem manomentalnym tj. Reiki odsyłam do mojej książki pod tytułem „Reiki narzędzie mocy mistrza”, wydanej przez Studio Astropsychologii w Białymstoku, a także do wcześniej wydanych moich książek pt.: „Terapia Energią Reiki” – Kraków 1997, „Procesy mentalne i aktywacja w Reiki” – Kraków 1998, „Energoterapia Reiki” – Katowice 1999 oraz bibliografii zamieszczonej w niniejszej książce.
Pozycje książkowe: „Świadomy dotyk czyli terapie manualne” oraz „Reiki narzędzie mocy mistrza” przedstawiają pewien całościowy system, dlatego ukazują się pod wspólnym tytułem „Terapia przez dotyk”. W masażu i akupresurze wyróżniamy bowiem dotyk mano-energetyczny, zaś w Reiki dotyk manomentalny.

Świadomy dotyk, czyli terapie manualne – Stefan Bukowski

Aromat miodowy łączy obfitą w słodycz i balsamiczną wanilię z pobudzającym, lekko pikantnym wyciągiem z kardamonu. Ta mieszanka przywołuje miłe wspomnienia i kreuje przytulny nastrój radości i szczęścia. Dodatek egzotycznego kardamonu wzmacnia koncentrację i rozjaśnia umysł. Dodaje motywacji i entuzjazmu w podejmowaniu decyzji oraz zdecydowania w rozpoczętych już działaniach.

Kadzidła pyłkowe – AROMAT MIODOWY

Kamień ten polecam zwłaszcza wszystkim interesującym się ezoteryką, parapsychologią i spirytyzmem. Ułatwia on i aktywizuje nasze właściwości parapsychiczne. Chroni je, a równocześnie każe mocno trzymać się ziemi, by zachować zdrową równowagę.

Wszystkie odmiany obsydianu dobre są dla ludzi łagodnych. Noszone jako wisiorek stanowią skuteczną ochronę, by inni nas nie wykorzystywali.

Leczą też wielu dolegliwości zawiązanych z układem pokarmowym- żołądkiem, jelitami etc.

Kamień z zawieszką – Obsydian śnieżny

• wydawnictwo: Muza
• ISBN: 83-7200-874-4
• liczba stron: 428
• wymiary: 12,5 x 19 cm
• okładka: miękka
• tłumaczenie: Danuta Karpowicz-Kulesza

Witamina E to najlepszy przeciwutleniacz, mający zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu chorób serca i nowotworów oraz w powstrzymywaniu procesów starzenia się. W tej książce znajdują się obszerne wyjaśnienia tych i innych rewelacyjnych odkryć naukowych, dotyczących działania witaminy E. Zapobieganie procesom zatykania się tętnic Zmniejszenie ryzyka ataków sercowych Większa sprawność układu immunologicznego Ochrona mózgu przed chorobami Alzheimera i prawdopodobnie Parkinsona Blokowanie procesów zanikowych w komórce, biorących udział w powstawaniu nowotworu Zmniejszanie się ryzyka wystąpienia cukrzycy typu 2 Zredukowanie procesów powodujących uszkodzenia komórkowe Spadek bezpłodności u mężczyzn Ochrona skóry przed uszkodzeniami wywołanymi promieniowaniem słonecznym Spowodowanie procesów starzenia się

Wielka kariera witaminy E – Papas Andreas M.

W książce, którą Państwo trzymacie w ręku, można znaleźć ćwiczenia polepszające wzrok. Poprzez zestawy prostych ćwiczeń Czytelnik może poprawić zdolność widzenia. Jest to szczególnie ważne, ponieważ u coraz większej ilości osób wzrok się pogarsza ze względu na dużą ilość czasu spędzanego przed monitorem komputera czy telewizorem.

Cieszący się uznaniem Czytelników autor wielu książek z dziedziny parapsychologii i zjawisk nieznanych Leszek Matela wraz synem Patrykiem - twórcą trójwymiarowych ilustracji, pokazują w swojej nowej książce, jak w sposób praktyczny poprawić wewnętrzne i zewnętrzne widzenie oraz rozszerzyć horyzonty poznania.

Książka w sposób przejrzysty prezentuje możliwości oddziaływania, ukrytych w ilustracjach, trójwymiarowych symboli, pomagających człowiekowi w różnych dziedzinach. Jest kontynuacją „Trójwymiarowych medytacji”, pozycji , która stała się bestsellerem na polskim rynku i była wielokrotnie wznawiana. Symbole działają na człowieka, tak twierdzą psycholodzy. Trójwymiarowe obrazy zawarte w tej książce pozwalają to samodzielnie zweryfikować. Medytacje talizmanów, czyli pomocnych człowiekowi w różnych sytuacjach symboli, przeznaczone są dla osób od 5 do 105 lat. Zarówno małe dziecko, jak i zaawansowany wiekiem człowiek potrafią tak samo cieszyć się dostrzeżonym w trójwymiarowej głębi symbolem i wykorzystać jego pozytywne oddziaływanie dla siebie.

Fragment książki:

Człowiek XXI wieku coraz bardziej zaczyna doceniać rolę, jaką odgrywają symbole w jego życiu. Obcowanie z niektórymi symbolami daje nam swoiste poczucie mocy oraz oddziałuje silnie zarówno na sferę świadomą, jak i podświadomą. Od czasów prehistorycznych otaczaliśmy się symbolami i wykorzystywaliśmy ich oddziaływanie.
Percepcja symboli za pomocą wzroku przynosi wymierne korzyści. Efekt oddziaływania symboli może być pogłębiony poprzez patrzenie na nie w trójwymiarowym obrazie. Talizmany to symbole zapewniające szczęście, zdrowie i ochronę, czyniące człowieka silniejszym i odporniejszym. W książce tej przedstawione są właśnie tak działające symbole pod postacią trójwymiarowych obrazów, w które każdy może się zagłębiać po zapoznaniu się z odpowiednią techniką patrzenia. Obserwacja trójwymiarowych talizmanów to rozszerzenie granic percepcji wzrokowej o nowe rejony. To droga w świat energii archetypów i symboli.

W książce poruszony jest jeszcze jeden aspekt percepcji wzrokowej, a mianowicie praca nad polepszeniem wzroku. Temu zagadnieniu poświęcona jest druga część książki. Jeśli jesteśmy zdenerwowani, widzimy gorzej - to wie dziś prawie każdy. Natomiast w sytuacji odwrotnej, kiedy jesteśmy odprężeni i wyluzowani, wzrok nasz się wyostrza. Dlaczego więc z pomocą odpowiednich ćwiczeń rozluźniających nie polepszyć wzroku i nie usprawnić naszej siły widzenia? Istnieją całe zestawy prostych ćwiczeń, które można przeprowadzać we własnym zakresie. Pomimo, że przedstawione ćwiczenia są bezpieczne, osoby posiadające wady wzroku, winny ich wykonywanie skonsultować z okulistą.

Liczba stron: 96

Trójwymiarowe talizmany – Leszek i Patryk Matela

Tym co odróżnia planetę Ziemia od innych planet jest życie. By mogło ono istnieć potrzebna jest energia życiowa. Energię tę różne systemy wiedzy duchowej określają jako Chi, Pranę, Witalność… W książce tej jest ona szczegółowo opisana z punktu widzenia indyjskiej jogi.

Fragment książki:

Wstęp
W trzeciej części swej trylogii wielki znawca przedmiotu, jakim jest André van Lysebeth, zdobywa się na odwagę podjęcia równie trudnego, co złożonego tematu – pranayamy. Zachodni autorzy, którzy poruszyli ten temat przed nim, wykazali się wyłącznie powierzchowną znajomości tematu, a to, co pisali o możliwościach praktycznego zastosowania pranayamy zachęcało czytelników do podejmowania bardzo niebezpiecznych dla ich zdrowia fizycznego i psychicznego eksperymentów. Jeśli zaś chodzi o wykwalifikowanych hatha-joginów, którzy pisali na ten temat, to trzeba podkreślić, że jedni zwracali się do indyjskich czytelników mających już odpowiednie przygotowanie i żyjących w środowisku sprzyjającym praktykowaniu opisywanych ćwiczeń – tłumaczenia tych dzieł na języki europejskie z pewnością nie odpowiadają instrukcjom, jakich udzieliliby swym zachodnim adeptom. Drudzy zaś pisali bezpośrednio po angielsku, ostrożnie poprzestając na ogólnikach. Pomijamy tu stare teksty sanskryckie, na których opiera się wszelkie autentyczne nauczanie pranayamy, gdyż teksty te celowo są pisane w sposób hermetyczny, tak aby mogły być zrozumiałe i stosowane tylko przy stałej pomocy technicznie i moralnie kompetentnych mistrzów.
W niniejszej książce, André van Lysebeth podejmuje zagadnienia zarówno teorii jak i praktyki pranayamy. Jeśli chodzi o teorię, to trzeba stwierdzić, że po raz pierwszy w języku europejskim zostaje przedstawiony autentyczny, uporządkowany i zrozumiały dla nas oraz tak wyczerpujący jak tylko jest to możliwe, opis tego, czym jest prana, opatrzony niezbędnymi informacjami o nadis, czakramach itd.
Jak sam, bardzo trafnie, mówi w podsumowaniu wstępu, prana może być uważana za ogólną sumę wszystkich energii wszechświata.
W hinduskiej wizji kosmogonii, skąd prana bierze swój początek, jest ona uzupełnieniem pierwotnej Akaśa, którą można by uznać za źródło i ogólną sumę wszelkiej materii we wszechświecie.
To właśnie z oddziaływania pierwotnej prany lub protoenergii na pierwotną akaśa narodził się świat mnogości, w którego świadomości żyjemy. Ponieważ jednak – według hinduskiej koncepcji – zachodzi tożsamość, jednocześnie ilościowa oraz jakościowa, między makrokosmosem, jakim jest wszechświat, a mikrokosmosem, jakim jest istota ludzka, prana jest również ogólną sumą energii, która ożywia człowieka, energii, której najbardziej widocznym przejawem – a więc tym, na co najłatwiej jest oddziaływać – jest oddychanie, „tchnienie”. Istotnie, to właśnie na oddychanie najbardziej liczy hatha-jogin, jeśli chce opanować wszystkie potencjalnie istniejące w nim energie i w ten sposób zharmonizować się w doskonały sposób ze wszechświatem, w którym żyje.
Biorąc pod uwagę fakt, że w swym obecnym stadium rozwoju, nowoczesna zachodnia nauka ma tendencję do postrzegania we wszystkich formach energii przejawu elektryczności lub elektromagnetyzmu, musimy stwierdzić, że najlepszym porównaniem, jakie można zrobić między praną a jakimś współczesnym zachodnim pojęciem, jest właśnie to, którego dokonał André van Lysebeth, a więc porównanie jej do elektryczności. Tak jak wszystkie porównania, tak i to może być przydatne; niniejsza książka wydatnie to udowodniła. Jednak, porównanie, choćby nawet najbardziej uderzające i przekonujące, nie oznacza tożsamości i niebezpiecznie byłoby o tym zapominać. Jak zauważa Swami Ramakrishna, gdy mówimy o jakimś człowieku, że jest tygrysem, nie oznacza to, że ma on tygrysie pazury i tygrysie futro1 . Jest, moim zdaniem, prawdopodobne, że rozwijająca się dynamicznie współczesna zachodnia nauka, pewnego dnia dojdzie w swym rozwoju do jeszcze szerszej koncepcji energii, której elektryczność będzie tylko szczególnym przejawem. Wówczas do tej właśnie nowej wizji energii trzeba będzie porównać pranę. To porównanie między praną – lub raczej pewnym aspektem prany – a elektrycznością nie jest zresztą czymś nowym, nawet w Indiach. Już ponad 100 lat temu bardzo ortodoksyjny Swami Dayananda Sarasvati pisał, że Bóg Indra – w którym Sri Aurobindo widzi siłę mentalną panującą nad wszystkimi innymi siłami 2 – jest „przenikającą wszystko” elektrycznością 3 .
Jeśli chodzi o praktyczne wykorzystanie pranayamy, André van Lysebeth – tak jak w swych poprzednich książkach – każde z zaleceń opatrzył wszelkimi niezbędnymi ostrzeżeniami. Bardzo rozsądnie podkreślił – i to z całym naciskiem – warunki, których przestrzeganie gwarantuje bezpieczeństwo wykonywania wskazanego ćwiczenia. Należy podkreślić, iż żaden czytelnik, w porywie entuzjazmu neofity, nie powinien lekceważyć tych ostrzeżeń, gdyż zapominając o nich, naraziłby się na ogromne ryzyko – takie samo, na jakie narazili się ci, którzy chcieli praktykować pranayamę na podstawie mniej poważnych książek.

Jean Herbert

Prana… Co to jest?
Co o niej sądzi nauka?

Rozdział 1.
Prana


Prana jest dla jogi tym samym, czym dla naszej cywilizacji elektryczność. Wyobraźmy sobie, że wehikuł czasu Wells’a cofa nas w przeszłość. W 2000 roku p.n.e. spotykamy jogina i staramy się opisać mu naszą cywilizację – samolot, telefon, radio, telewizję, odkurzacz, lodówkę, samochód. Nie pomijamy niczego – ani satelitów i statków kosmicznych, ani latarki i mózgu elektronicznego, ani tramwaju i miksera. Zapominamy jednak powiedzieć mu o elektryczności. Miałby on wówczas bardzo zniekształconą wizję naszej cywilizacji. Nie wiedziałby nic o jej sile napędowej – energii elektrycznej, o której my sami zresztą zapominamy, uprzytamniając sobie jej istnienie dopiero w chwili awarii sieci elektrycznej. Podobnie, bez uwzględnienia istnienia prany, jej działania na nasz organizm oraz bez rozpoznania sposobu gromadzenia jej i kierowania nią, nie ma prawdziwej jogi. Można oczywiście praktykować asany nie zajmując się praną, gdyż same asany zapewniają adeptowi niemal automatycznie równowagę praniczną, bez żadnej troski o to z jego strony. Jednak po jakimś czasie praktyki, adept osiąga górną granicę technicznego opanowania asan i jeśli chce się doskonalić dalej, musi wyjść ze stadium czysto mechanicznego, „materialnego” wykonywania asan i innych ćwiczeń jogicznych i przejść do stadium Pranayamy. Ale pójdźmy w ślady filozofów indyjskich, którzy zaczynali od definiowania pojęć, jakimi się posługiwali.

Co to jest prana?

Czym więc jest Prana? Czy chodzi tu o ukrytą i tajemniczą siłę, źródło cudownej mocy?,
Swami Sivananda mówi: „Prana jest całkowitą sumą wszystkich energii istniejących we wszechświecie”. To bardzo ogólne stwierdzenie. Dla joginów wszechświat to Akaśa, eter kosmiczny i Prana, tzn. energia. Z działania Prany na Akaśa rodzą się wszystkie formy materii. Koncepcja ta odpowiada, ogólnie rzecz biorąc, teorii naszej fizyki nuklearnej, która uważa wszelką materię za „ułożoną” w różny sposób energię. Nauka nie uznaje już pojęcia eteru – przynajmniej na razie. Słowo Prana pisane wielką literą oznacza energię kosmiczną pojętą jako całość, pisane mała literą – przejawy Prany. Tak więc Prana to niezróżnicowana energia uniwersalna, a prana to energia zróżnicowana, przejawiona w dowolnej formie. Magnetyzm jest przejawem prany, podobnie jak elektryczność czy grawitacja. Wszystko to, co się porusza we Wszechświecie jest przejawem prany: dzięki niej wieje wiatr, drży ziemia, drzewo pada pod uderzeniem siekiery, dzięki niej startuje samolot, myśli filozof i wybucha gwiazda. Prana ma charakter uniwersalny. Żyjemy w oceanie prany, każda żywa istota jest jej zawirowaniem. Jogini twierdzą, że to, co charakteryzuje życie, to zdolność do przyciągania prany, gromadzenia jej i przekształcania tak, by oddziaływać na środowisko wewnętrzne i na świat zewnętrzny.
Czytelnik mógłby zapytać, dlaczego używam terminu „Prana” a nie „energia”. Zachód posługuje się terminem „energia” w znaczeniu węższym i zbyt materialnym. Dla jogina myśl sama w sobie jest subtelniejszą formą prany, podczas gdy dla człowieka Zachodu energia jest czymś zupełnie odmiennym. Nasza „energia” jest, można by powiedzieć, zbyt przemysłowa. Zdaniem joginów prana występuje w powietrzu, nie będąc jednak ani tlenem, ani azotem, ani żadnym innym składnikiem atmosfery. Prana występuje w pożywieniu, w wodzie, świetle słonecznym, ale nie jest ani witaminą, ani ciepłem, ani promieniami ultrafioletowymi. Powietrze, woda, pożywienie, światło słoneczne są po prostu nośnikami prany, od której zależy życie zwierzęce i roślinne. Prana przenika każde ciało. Jest nawet tam, gdzie nie może dojść powietrze. Jest ona naszym prawdziwym pożywieniem, bez niej nie jest możliwe żadne życie. Zdaniem joginów, witalność nie jest niczym innym jak specyficzną formą wypełniającej cały świat prany. Utajone życie przenika cały Wszechświat i umysł posługuje się praną, aby ożywić ciało i jego poszczególne organy. Jak dotąd nie jest to w sprzeczności ze współczesnymi teoriami Zachodu. Jogini nie ograniczają się jednak do stwierdzenia istnienia tej energii, czemu nie zaprzeczyłby żaden fizyk jądrowy. Rishi twierdzą, i dochodzimy tu do samych podstaw jogi, że prana może być przechowywana i gromadzona w systemie nerwowym, a zwłaszcza w splocie słonecznym. Kładą ponadto nacisk na ten fundamentalny i zasadniczy fakt, że joga daje nam moc swobodnego sterowania tym strumieniem prany poprzez MYŚL. W ten sposób joga daje nam możliwość świadomego i wolicjonalnego dotarcia do samych źródeł życia.

Liczba stron: 276

Pranajama dynamika oddechu – Andre van Lisebeth

Piosenki:

01. Dzień dobry w lesie…. – 00,07
02. Wejście do lasu – 19,41
03. Moje marzenia – 16,42
04. Leśny spacer – 33,56

Fragmenty do posłuchania

Ścieżka

Leśny spacer

„Noni – owoc zdrowia. Wspaniała roślina i jej 101 medycznych zastosowań” Jacek Skarbek. Noni – roślina rosnąca na wyspach Polinezji i Hawajach, znana była tubylcom od wieków. Przypadkowo odkryta przez biologów zachodnich, okazała się – ze względu na bogactwo zawartych w niej składników leczniczych – prawdziwą „bombą proteinową i enzymatyczną”.

Odkrycie noni dla współczesnej medycyny jest wielkim dobrodziejstwem. W obliczu ciągle zwiększającej się liczby zachorowań na raka, cukrzycę, pojawiania się nowych, groźnych szczepów bakterii i wirusów może ona stanowić niezwykle skuteczny oręż.

Warto poznać terapeutyczne możliwości tej szczególnej rośliny w celu zapobiegania jak i leczenia chorób, zwłaszcza gdy tradycyjna farmakologia okazuje się nie dość skuteczna.

Fragment książki:

Około 2000 lat temu, gdzieś na przełomie I i II wieku, wędrowcy z południowowschodniej Azji wyruszyli na swoich łódkach, którymi dzisiaj niewielu odważyłoby się przepłynąć Bałtyk, w liczącą tysiące kilometrów podróż przez Pacyfik. Ich celem były bajkowe wyspy Polinezji.
Na bezkresnych obszarach Oceanu Spokojnego, ograniczone z jednej strony przez kontynent amerykański, z pozostałych stron przez Australię, Azję i obszar bieguna południowego, rozsypane zostały na wodzie, jak ręką baśniowego olbrzyma, tysiące mniejszych i większych wysp. Niektóre przekazy tubylców mówią, że są one szczytami gór, zatopionego przed tysiącami lat przez kataklizm, legendarnego kontynentu Lemurii.
Podróżnicy, chociaż ich kultura i wiedza często spotyka się dzisiaj z pobłażliwym uśmieszkiem „wykształconych” mieszkańców cywilizowanego Zachodniego Świata, dysponowali znakomitymi umiejętnościami nawigacyjnymi i wiadomościami o prądach morskich i wiatrach Pacyfiku.
W poszukiwaniu nowej ojczyzny każdy z nich zabierał do swej małej łódki tylko najpotrzebniejsze rzeczy: narzędzia, broń, zapas jedzenia i wody pitnej oraz to co było dla nich najważniejsze, co dostarczało im pożywienia i chroniło przed chorobami – nasiona pewnej tropikalnej rośliny, którą zwali noni.

Noni (botaniczna nazwa: morinda citrifolia) rośnie do dziś dziko na terenach Australii, w niektórych tropikalnych regionach Afryki i Ameryki Południowej, na Wyspach Karaibskich, w Chinach, w Malezji, Indiach i Filipinach. Nigdzie nie jest ona jednak systematycznie uprawiana.
Noni rośnie jako krzak lub wiecznie zielone drzewo i osiąga wysokość 3 do 7 metrów. Ma sztywne i twarde gałęzie, z których wyrastają duże, ciemnozielone i błyszczące liście. Z małych pąków rozwijają się bujne białe kwiaty o delikatnym zapachu. To właśnie z nich powstają perłowobiałe owoce. Gdy dojrzewają, stają się zielone, by w końcowej fazie nabrać zielonożółtego koloru. Są wtedy miękkie i mają charakterystyczny zapach przejrzałego sera lub przysłowiowego trampka po wielogodzinnym treningu.
Niedojrzałe lub półdojrzałe owoce można jeść na surowo, wysuszone lub ugotowane. W pełni dojrzałe charakteryzują się specyficznym zapachem i gorzkim smakiem. Jednak właśnie wtedy zawierają bardzo dużą ilość składników witalnych, są całkowicie nietrujące i lekkostrawne.
Drzewo noni jest bardzo odporne na choroby, odznacza się dużą żywotnością i dożywa późnego wieku; tubylcy twierdzą, że żyje znacznie dłużej niż człowiek. Jest także w stanie przetrwać długie okresy suszy i nie niszczy go morska woda.

Tę właśnie roślinę coraz więcej przedstawicieli współczesnej medycyny zaczyna uważać za jedno z najważniejszych odkryć ostatnich lat: dostarcza człowiekowi nowych zapasów energii, wzmacnia system immunologiczny, reguluje życie emocjonalne, łagodzi depresje, działa na przedstawicieli obydwu płci jak biologiczna Viagra i zwalcza bóle.
Noni rodzi cały czas. Na drzewie lub krzaku znajdujemy o każdej porze roku zarówno niedojrzale, półdojrzałe, jak i dojrzałe owoce, które mogą być zbierane do 14 razy w roku. Jak długo roślina może się kąpać w promieniach słonecznych i nie jest wystawiona na zimny wiatr, jest w zasadzie niezniszczalna. Nie choruje ani nie jest celem szkodników.
Tak jak w przypadku innych roślin całego świata, rosnące dziko krzaki noni zawierają znacznie więcej witalnych składników, są mocniejsze i bardziej odporne niż uprawiane i sztucznie nawożone przez człowieka rośliny. Jest to w zasadzie zrozumiałe, ponieważ zindustrializowana gospodarka rolna, nastawiona na szybki wzrost roślin, wyjaławia glebę stosowaniem jednostronnych nawozów, zaniedbując przy tym tak ważne komponenty jak składniki odżywcze, minerały i pierwiastki śladowe. A przecież właśnie te substancje mają olbrzymie znaczenie dla jakości i uzdrawiających właściwości roślin.

Składniki, których brakuje w wyjałowionej przez człowieka glebie, znajduje noni na polach lawowych. Morinda citrifolia rośnie zazwyczaj w regionach nadbrzeżnych, na poziomie morza i dalej do wysokości około 400 metrów. Najczęściej spotyka się ją w pobliżu zastygłych strumieni lawy, w które wrastają jej korzenie. Pola lawy są bardzo częstym zjawiskiem na terenie Polinezji, gdzie znajduje się wiele czynnych i wymarłych już wulkanów. Zastygła lawa zawiera w sobie bogactwo ważnych dla świata roślinnego składników odżywczych, co jest też zapewne przyczyną wysokiej jakości gleby wielu wysp.
Szczególnie stare pola lawy i pagórkowaty teren rodzą drzewa noni, których owoce charakteryzują się bardzo dużą zawartością i intensywnością związków ważnych dla ludzkiego zdrowia.
Ta książka nie jest jeszcze jedną pozycją opisującą następną „wspaniałą” roślinę, których już tak dużo poznaliśmy. Jest to książka o nadziei, jednak nie o bezpodstawnej nadziei, lecz o podpartej (nielicznymi jeszcze) wynikami badań naukowych oraz praktycznymi doświadczeniami tysięcy ludzi, którzy dzięki opisanej tu roślinie odzyskali zdrowie i związaną z nim radość, i jakość życia. Jest to książka o wyjątkowej roślinie. Na całym świecie niewiele jest rzeczy tak bardzo przyczyniających się do zdrowia człowieka jak noni - owoc wysp południowego morza.

Morinda citrifolia rośnie na prawie całym obszarze Pacyfiku i wszędzie tam stosowana jest przez tubylców jako bardzo skuteczne lekarstwo. Lekarze, szamani oraz zwykli ludzie wykorzystują każdą jej część, począwszy od korzeni aż do kwiatów.
Roślina ta dawała im i daje w dalszym ciągu pożywienie i zdrowie. Jest faktem, iż w momencie przybycia na wyspy w 1778 roku ich odkrywcy, kapitana Cooka, mieszkańcy Polinezji cieszyli się dobrym zdrowiem. Kahunowie, miejscowi uzdrowiciele i magowie, dawali sobie wówczas o wiele lepiej radę - terapeutycznie i diagnostycznie - ze sporadycznie występującymi przypadkami chorób i urazów niż ich uczeni koledzy z zachodniego świata - lekarze.
Noni jest rzeczywiście podarunkiem natury i nikt, kto znajduje się na drodze do własnego zdrowia, nie powinien jej przeoczyć. Pomogła już tysiącom ludzi na całym świecie w odzyskaniu fizycznej sprawności. Od setek lat odmładzała i uwalniała ich od różnych chorób. Dzisiaj zaskakuje lekarzy oraz terapeutów swymi różnorodnymi możliwościami zdrowotnych zastosowań.

Odkrycie noni - szczególnie w naszych czasach, w obliczu zwiększającej się ciągle liczby zachorowań na raka, na cukrzycę, rozwoju nowych wirusów i bakterii, które poprzez nierozsądne stosowanie antybiotyków stały się odporne na dostępne chemiczne lekarstwa, jest ważnym krokiem do całościowego uzdrowienia ciężkich i często śmiertelnych chorób.

Roślina, o której piszę jest znana milionom ludzi z pozaeuropejskiego kręgu kulturowego. Powoli i z oporami znajduje jednak dostęp do Starego Świata. Od zarania dziejów dla ludzi nie było ważne, dlaczego noni działa. Gdy czuli się źle, wiedzieli z doświadczenia, że noni im pomoże. Później zmienił się sposób myślenia. Wielu ludziom wychowanym w epoce materialistycznego i mechanistycznego postrzegania świata jest prawie obojętne, ilu z nas noni już pomogła. Nie wystarcza im fakt, że pomaga, muszą jeszcze dokładnie wiedzieć Jak i Dlaczego. W przeciwnym wypadku są nieufni i sceptyczni.

Mam nadzieję, że liczba naukowców otwartych na nowy sposob myślenia będzie się stale zwiększać i że coraz intensywniej prowadzone badania już niedługo szczegółowo wyjaśnią, do czego zdolna jest noni.
Do tego czasu każdy z nas będzie miał tylko jeden sposób sprawdzenia, jak noni może pomóc mu w dolegliwościach i chorobach: powinien sam wypróbować jej działanie. Nieufność i sceptycyzm jest normalnym zjawiskiem w naszych kręgach, nie jest jednak przeszkodą w wypróbowaniu czegoś nowego. Tylko w ten sposób możemy się przekonać, czy nasze zastrzeżenia były słuszne, czy też jedynie owocem „zabobonów cywilizacji”: odrzucania wszystkiego, co nie zostało sztucznie wytworzone w chemicznej fabryce trucizn.
Dostępny w Europie produkt noni: naturalny, wyciskany na zimno sok z dojrzałych owoców, ewentualnie z dodatkiem ekstraktu z liści, może przy regularnym stosowaniu zdziałać cuda.
Na zdrowie!

Noni – owoc zdrowia – Wspaniała roślina i jej 101 medycznych zastosowań – Jacek Skarbek

Formuła 25 składników dla odprężenia oraz wyciszenia ciała i umysłu.

Opakowanie zawiera podstawkę oraz 20 kadzideł (14 cm, łącznie 20 g) – każde z nich pali się ok. 55 – 60 min.

Shide – Peace – Kadzidła Medytacyjne

Kompozycja drzewa sandałowego i ziól Himalajów sporządzana według ścisłych receptur starożytnych tekstów.

Opakowanie zawiera podstawkę oraz 20 kadzideł (14 cm, łącznie 20 g) – każde z nich pali się ok. 55 – 60 min.

Vajrayogini – Meditation – Kadzidła Medytacyjne